PAKGAD
เล่มที่สอง “เริ่มต้น จริง ๆ” เริ่มต้นจริง ๆ
บุชนัดกาดอีกครั้ง โอเคเลย อยากเจอหน้าอยู่
บุชบอกว่า “เนี่ย เอากีต้าร์มาให้บุชที่วังหลังอ่ะ แล้วเดี๋ยวเอาไปเก็บบ้านบุชก่อน
แล้วค่อยมาเดินวังหลังต่อ” อือ ๆ ก็ดี แต่เอะ เหมือนจะได้ไปบ้านบุชชด้วย
ก็ดี รู้จักกันมาตั้งนานตอนอยากไปไม่เคยได้ไป พอไม่ได้อยากให้ไปซะงั้น
แต่พอเอาเข้าจริง...
ความซวยมันบังเกิด ดันมาเจอพ่อบูมที่ท่าช้างโอ้ยยยยยยยยยยยยย
บอกบูมไปแล้วด้วยว่ามากับข้าวโพด
อ้าวแล้วข้าวโพดอยู่ไหน แล้วกีต้าร์มากจากไหน
แล้วพอกาดเจอบุช บุชก็แวะซื้อข้าว ซื้อให้กาดด้วย
บอกว่าจะเอาเข้าไปกินที่บ้าน
ไหนบอกว่าแวะเอากีต้าร์เข้าไปเก็บไม่ใช่หรอ มีกินข้าวด้วยนะ
ที่บ้านบุช คุนบูมก็โทรไม่ขาดสาย
ซึ่งแน่นอนว่าคุนพ่อก็ฟ้องไปเป็นที่เรียบร้อย
พร้อมบอกลายละเอียดทุดเม็ด จะแก้ตัวทางไหนกาดก็ดิ้นไม่หลุด
แต่ถ้าจะให้หลุด จากความรำคาน นี่เลยปิดเครื่องเมร่งเรย
เออดี โล่งหูชะมัด
กาดอยู่กับบุช กาดก็สบายใจนะ นั่งเล่นอ่านหนังสือชิว ๆกาดก็มีความสุขดี
บุชจำได้ใช่มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น กาดไม่เข้าใจเลยว่าจะทำให้มันเกิดไปทำไม
มันเป็นจุดเริ่มต้นทุกอย่าง ความเป็นเพื่อนที่กาดมีให้บุชมันหยุด หยุดลงตรงนี้แหละ
แล้วมันก็มีสิ่งใหม่เริ่มต้นขึ้นในใจกาด มันดีรึเปล่า?ที่เราปล่อยให้มันเกิดขึ้น
มันไม่ใช่จูบครั้งแรกของเราสองคน
แต่มันคือจูบที่ดีที่สุดของกาด พิเศษที่สุด
ดีกว่าครั้งไหน ไหน ๆ
จูบที่ตามมากับคำพูดที่ว่า
ที่ผ่านมาบุชคิดถึงกาดนะ
กำแพงของเพื่อนมันพังลงตอนนั้น
อยากรู้ ว่ามันคือสิ่งที่บุชอยากทำกับกาดจริง ๆ
หรือมันแค่อารมของผู้ชาย ที่มันมักจะเกิดตาม
ความรู้สึกดิบ ๆที่มีผู้หญิงมาอยู่ข้าง ๆ ก็ไปตามนั้น
แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง มันคือการดูถูกความรู้สึก
ของกาดที่มีให้บุชมาก ๆ
แล้วกาดก็อยากรู้
ว่าการเริ่มต้นความรู้สึกของกาดที่มีให้บุชมันเริ่มต้นจริง ๆ หรอ
หรือมันแค่เพราะว่า
บูมทำให้กาดรำคาน แล้วบุชเข้ามาถูกจังหวะพอดี
ทำความเข้าใจ**
เรื่องทั้งหมด คือ เรื่องที่ย้อนอดีต 3 ปีที่ผ่านมา
เขียนเอาไว้ดูยามแก่
