PAKGAD
เล่มที่สอง “เล็กน้อย แต่ยิ่งใหญ่”
ขอบคุนแม่บุชนะคะ ที่เอ็นดูกาดที่เคยจะไปกินข้าวด้วยกัน
ที่เคยคุยโทรศัพท์กับกาด ชวนกาดไปเที่ยว
ขอบคุนพี่โอ๋ที่อุตส่าชมว่ากาดน่ารัก พี่โอ๋ก็สวยค่ะ
ขอบคุนครอบครัวบุช ที่มีบุช ที่เลี้ยงบุช ให้มีบุชที่เป็นบุช
มันคือความสมดุลของโลกนี้สำหรับชีวิตกาดหล่ะ
ขอบคุนบุชที่ตัวสูง จมูกโด่ง เพราะมันคือสเปกกาด
ขอบคุนแขนบุชที่กอดกาด
ขอบคุนแก้มบุชที่กาดจะได้หอม นาน ๆ ชื่นใจจัง
ขอบคุนบุชที่คุยกับข้าวโพดบ้าง
เพราะบุชคือผู้ชายบนโลกนี้ที่กาดรักมากที่สุดรองมาจากข้าวโพด
ขอบคุนบุชที่รับฟังกาดเสมอ ถึงแม้มันจะไม่ได้ช่วยแก้ปันหา
แต่เหมือนปันหาลดลงครึ่งนึง ทุกครั้งที่ได้คุยให้บุชฟัง
ขอบคุนบุชที่อยู่ทุกช่วงชีวิตของกาด รับรู้ทุกเรื่องราว
และบุชก็บอกเรื่องราวของบุช ให้กาดรับรู้เช่นกัน
ขอบคุนทุกอย่างที่ทำให้กาดเจอกับบุช มีบุช
ขอบคุนจริง ๆ รางวัลของชีวิตกาดนะ
งานคอนเสริต ที่เซ็นทรัลเวริด
เหมือนบุชจะอยู่กับกาดมากขึ้น ที่จริงกาดก็แปลกใจ
ตอนแรกคิดว่าจะเจอกันเฉย ๆ แล้วบุชก็ไป
แต่ดูเหมือนว่าบุชก็อยากอยู่กับกาดเหมือนกัน มันไม่มีบทเพลงไหน
ที่ประทับใจ แต่สิ่งที่ประทับใจคือบุช บุชอยู่ในช่วงเวลาดีดี
บุชอยู่ดีใจ บุชอยู่จับมือ ร้องเพลงด้วยกัน เต้นด้วยกัน
บุชอยู่ให้กาดเห็นหน้า เห็นรอยยิ้ม อือ แค่นี้แหละที่ต้องการ
หลัง ๆ เราได้เจอกันบ่อยขึ้น ได้คุยกันมากขึ้น
ได้ทำความเข้าใจกันมากขึ้น และมั่นใจมากขึ้น
สิ่งเล็ก ๆที่บุชทำ มันคือสิ่งที่ทำให้กาดมีความสุขมาก ๆ
สิ่งเล็ก ๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันจะคือสิ่งที่จดจำไปนาน
บุชจำเรื่องพวกกุญแจที่กาดเคยจะให้บุชได้มั้ย
ตอนที่บุชให้สายที่บุชทักให้กาด กาดก้อนึกถึงพวงกุนแจอันนั้น
อือ ชั่ยว่ามันจะสวย แต่ก็รุว่าบุชให้ด้วยใจ
เท่านี้แหละ คือสิ่งที่มีค่าที่สุดเลย
ทำความเข้าใจ**
เรื่องทั้งหมด คือ เรื่องที่ย้อนอดีต 3 ปีที่ผ่านมา
เขียนเอาไว้ดูยามแก่
