Storythai

ขอบคุนแม่บุชนะคะ ที่เอ็นดูกาดที่เคยจะไปกินข้าวด้วยกัน

ที่เคยคุยโทรศัพท์กับกาด ชวนกาดไปเที่ยว

ขอบคุนพี่โอ๋ที่อุตส่าชมว่ากาดน่ารัก  พี่โอ๋ก็สวยค่ะ 

ขอบคุนครอบครัวบุช  ที่มีบุช  ที่เลี้ยงบุช  ให้มีบุชที่เป็นบุช 

มันคือความสมดุลของโลกนี้สำหรับชีวิตกาดหล่ะ

ขอบคุนบุชที่ตัวสูง จมูกโด่ง เพราะมันคือสเปกกาด

ขอบคุนแขนบุชที่กอดกาด 

ขอบคุนแก้มบุชที่กาดจะได้หอม นาน  ๆ  ชื่นใจจัง

ขอบคุนบุชที่คุยกับข้าวโพดบ้าง

เพราะบุชคือผู้ชายบนโลกนี้ที่กาดรักมากที่สุดรองมาจากข้าวโพด

ขอบคุนบุชที่รับฟังกาดเสมอ ถึงแม้มันจะไม่ได้ช่วยแก้ปันหา

แต่เหมือนปันหาลดลงครึ่งนึง ทุกครั้งที่ได้คุยให้บุชฟัง

ขอบคุนบุชที่อยู่ทุกช่วงชีวิตของกาด รับรู้ทุกเรื่องราว

และบุชก็บอกเรื่องราวของบุช  ให้กาดรับรู้เช่นกัน

ขอบคุนทุกอย่างที่ทำให้กาดเจอกับบุช มีบุช

ขอบคุนจริง ๆ   รางวัลของชีวิตกาดนะ

งานคอนเสริต  ที่เซ็นทรัลเวริด

เหมือนบุชจะอยู่กับกาดมากขึ้น  ที่จริงกาดก็แปลกใจ 

ตอนแรกคิดว่าจะเจอกันเฉย ๆ  แล้วบุชก็ไป 

แต่ดูเหมือนว่าบุชก็อยากอยู่กับกาดเหมือนกัน  มันไม่มีบทเพลงไหน

ที่ประทับใจ  แต่สิ่งที่ประทับใจคือบุช  บุชอยู่ในช่วงเวลาดีดี 

บุชอยู่ดีใจ  บุชอยู่จับมือ  ร้องเพลงด้วยกัน  เต้นด้วยกัน 

บุชอยู่ให้กาดเห็นหน้า  เห็นรอยยิ้ม อือ  แค่นี้แหละที่ต้องการ

หลัง ๆ เราได้เจอกันบ่อยขึ้น  ได้คุยกันมากขึ้น

ได้ทำความเข้าใจกันมากขึ้น และมั่นใจมากขึ้น

สิ่งเล็ก ๆที่บุชทำ มันคือสิ่งที่ทำให้กาดมีความสุขมาก ๆ

สิ่งเล็ก ๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันจะคือสิ่งที่จดจำไปนาน

บุชจำเรื่องพวกกุญแจที่กาดเคยจะให้บุชได้มั้ย

ตอนที่บุชให้สายที่บุชทักให้กาด  กาดก้อนึกถึงพวงกุนแจอันนั้น

อือ  ชั่ยว่ามันจะสวย แต่ก็รุว่าบุชให้ด้วยใจ

เท่านี้แหละ คือสิ่งที่มีค่าที่สุดเลย

  ทำความเข้าใจ**

เรื่องทั้งหมด คือ เรื่องที่ย้อนอดีต 3 ปีที่ผ่านมา

เขียนเอาไว้ดูยามแก่